Obecnie w różnych wspólnotach chrześcijańskich proces powoływania sług lokalnych wygląda bardzo różnie – czasem są oni nadawani z góry (np. mianowani przez biskupa), a czasem wyznaczani przez samą społeczność. Co ciekawe, w Nowym Testamencie zostało zapisane, jak odbywało się to w kościele pierwotnym, a zatem która metoda ma poparcie w Biblii.
W owym czasie żyli jeszcze Apostołowie, którzy bez wątpienia cieszyli się szacunkiem wśród innych naśladowców Chrystusa (choć już wtedy zdarzały się wyjątki, ale o tym może innym razem). Jednak nigdy korzystając z tego faktu nie sięgali po władzę nad zborami – przeciwnie, zachęcali braci i dawali im wskazówki, jak powinni sami się organizować, by podobało się to Bogu. Dopiero kiedy nauczanie Jezusa było lekceważone, przypominali jak uczniowie Mistrza powinni postępować.
Przykładem tego, jak wyglądały stosunki Apostołów ze zborami jest podróż Świętego Pawła i Barnaby, której fragment opisany jest w 14. rozdziale Dziejów Apostolskich. Między innymi zachęcali oni do powoływania sług w każdym z lokalnych kościołów (zborów). Czy jednak arbitralnie wyznaczali, kto miał zostać starszym zgromadzenia? Odpowiedź znajduje się w Dz. Ap. 14:23, który w tłumaczeniu Biblii Tysiąclecia brzmi następująco: „Kiedy w każdym Kościele wśród modlitw i postów ustanowili im starszych, polecili ich Panu, w którego uwierzyli”.
Nieco lepiej oddaje to Biblia Gdańska, która mówi: „A gdy im przez głosy postanowili starsze w każdym zborze i modlili się z postami, poruczyli je Panu, w którego uwierzyli”. A jak jest w oryginale greckim? Znajduje się tam czasownik „cheirotoneo”, powstały ze złożenia greckich wyrazów „cheir” – „ręka”, oraz „teino” – „rozciągać, rozprostować”. Razem tworzą słowo, które Konkordancja Stronga tłumaczy jako „głosować przez podniesienie ręki”.
Taka analiza pozwala rozpoznać myśl zawartą w tym wersecie – to zbory same wybierały usługujących. Apostoł wskazywał, jakie kwalifikacje powinien mieć kandydat (jak zapisane w 1 Tym. 3. rozdział), decyzję względem konkretnych osób pozostawiając lokalnej społeczności.